Die kanon is vir vele 'n verleentheid. Dit is tog maar net 'n boek soos alle ander boeke en ook soos alle ander deur mense geskryf. Die Hebreeuse teks van die Ou Testament waarop die 1983-Afrikaanse vertaling byvoorbeeld gegrond is, is nie die oorspronklike Hebreeuse dokumente soos dit deur Jesaja of Jeremia of wie ook al geskryf is nie. Die 1983-veraling se Hebreeuse teks is skaars 'n duisend jaar oud. Trouens, in die eerste eeu na Christus was daar nie eers 'n vaste en algemeen-aanvaarde Hebreeuse teks nie.

... God is Koning van die hele aarde ... (Ps 47:8 – OV)

In die antieke wêreld was die jaarwisseling nogal ’n belangrike saak. Op dié dag is fees gevier en groot geraas gemaak. Dít was hulle manier om alle bose geeste te verjaag en mense teen allerlei kwaad te beskerm.

Sonder die kerk was daar geen kuns nie. Of in elk geval nie soos ons dit vandag ken nie. Dit was die kerk wat skilders en komponiste in diens geneem, hulle betaal en talle opdragte gegee het. Hulle moes die kerk se boodskap vir gewone mense ‘hoorbaar’ en ‘sigbaar’ maak.

Levitikus 9 vertel van ’n groot bedrywigheid by die altaar. Israel was nog by Sinai in die woestyn en die volk het voor die tent van ontmoeting bymekaargekom. Aäron het toe ’n kalf gevat; dit keelaf gesny; die bloed teen die altaar uitgegooi; die vet, die niere en die punt van die lewer verbrand. En tog gaan dit in dié hoofstuk nie om offers nie, maar om die ervaring van God se teenwoordigheid.

Die vroeë kerk was eintlik nooit 'n eenheid nie. In elk geval nie soos ons dikwels dink nie. En dit word onder andere in die kerk se worsteling met die sogenaamde nie-kanoniese boeke gesien (vgl Markschies 2007:1-100). Einde Julie vanjaar het die baie bekende Leuvense dagen of Colloquium Biblicum Louvaniense juis op hierdie stryd in die vroeë kerk gelet. Dit was die vyftigste keer dat die Colloquium plaasgevind het en oor die jare is 'n verskeidenheid temas in die Ou Testament en Nuwe Testament behandel.

Jimmie Loader se besondere kennis van Israel se wysheid het ’n groot invloed op vele van ons se verstaan van boeke soos Spreuke, Job en Prediker gehad. Sy vertrek na Wene in 1997 was daarom in vele opsigte ’n gevoelige slag vir die Suid-Afrikaanse Ou-Testamentiese gemeenskap en ook vir die studie van die wysheid hier te lande. 'n Sjarmante faset van Loader se teologie was sy verinnerliking van Israel se wysheid op so 'n wyse dat dit sy belewing van God, die wêreld, die natuur, die kuns, gekleur het. Dit was amper 'n soort alles-verduidelikende perspektief aan die hand waarvan oor God en sy wêreld gepraat het.

Baie jare gelede het ek 'n lesing, ‘The tragedy of the Reformation’, bygewoon wat my nou nog bybly. Wie die spreker was, kan ek nie meer onthou nie, maar die gedagte aan die Reformasie as een groot tragedie was nogal uitdagend. Daar het inderdaad dinge gebeur wat die destydse wêreld amper omgekeer het: die een groot kerk is uitmekaargeruk, die politieke orde is versteur, groot kuns- en bouwerke is vernietig, sosio-politieke kragte het mense (soos in die boere-oorlog) tot bloedige verset aangespoor, mense is vervolg, talle het gely en families is uitmekaargeskeur.

Geen ander boek in die Ou Testament begin met so 'n getuigskrif nie. In die openingsvers word gesê daar was man uit Us met die naam van Job en dan rol die woorde oor sy goedheid: hy was vroom, hy het die Here gedien en hy het die kwaad vermy. Sommer in die eerste vers van die boek leer ons al van hierdie besondere man. In die res van die boek vertel ander mense ook van Job se vroomheid en opregtheid.