Kyk, hoe mooi en hoe lieflik is dit as broers eengesind saamwoon... Dit is soos die dou van Hermon wat op die berg Sion val, want daar gee die Here sy seën, lewe vir altyd (Ps 133:1-3).

 

Psalm 133 is deel van die sogenaamde ‘Bedevaartsliedere’ (120-134). Hierdie versameling dink na oor Israel se lewe onder die tema ‘Van ballingskap tot Sion’. Israel se geskiedenis en alledaagse lewe word as ’n reis beskou tussen swaarkry (ballingskap) totdat hulle Sion bereik, die plek waar God veiligheid, seën en vrede skenk.

 

Die psalm het het in verskillende kontekste betekenis verkry. Oorspronklik hoort dit tot die familiekring, waar broers opgeroep was om in vrede saam te woon wanneer ’n pa as familiehoof sterf. Broers moes so die familie erfenis bewaar en die eenheid van die familieband handhaaf. Die oudste lewende broer was ook verplig om met sy gestorwe broer se weduwee te trou ten einde die naam en erfenis van die afgestorwene in die sogenaamde swaershuwelik te verseker (Deut 25:5).

 

Dieselfde gelukkige saam-leef is geskep wanneer inwoners van Jerusalem besoekers tydens godsdienstige feesvieringe verwelkom het in hul gemeenskaplike feesvieringe. Dit roep Israel verder op om met haar bure (Ammon, Moab en Edom) as ‘broers’ saam te leef voor die ballingskap.

 

Die psalm dien voorts as aanmoediging vir die ná-ballingskapse Israel dat verdeelde groepe en gemeenskappe hulle diepgaande stryd en verskille moet laat vaar deur gelukkig en vreedsaam saam te leef. Dieselfde oproep gaan aan verskeie verdeelde groepe soos teruggekeerde ballinge en agtergeblewe groepe in Israel.

 

Alhoewel die dou van Hermon wat op Sion val onmoonlik is, druk dit die eenheid tussen die Noordryk en Suidryk in Israel uit. Hierdie dou is ’n beeld vir vrugbaarheid, vreugde, groei en ’n herstelde lewe.

 

Vandag spoor die psalm mense aan om verdeeldheid en stryd binne en buite die kerk, familie en samelewing te deurbreek. Daarin lê ’n gelukkige lewe.

 

Here, help my om in harmonie met alle mense rondom my saam te leef.